Az gittik, uz gittik
Bugün 9 saatlik tarihi MGK toplantısının birinci haftası doluyor. Durumumuz, dere tepe düz gittikten sonra ancak bir arpa boyu yol alabildiğini gören masal kahramanlarından farklı değil.
Yaptıklarımız, yapacaklarımızın teminatıdır!
Önceki gün geç saatlerde ajansların geçtiği bir haber, biz burada kendi derdimizle uğraşırken dünyanın dönmeye devam ettiğini bir kez daha hatırlattı.
Hükümet olup, iktidar olamamak
Milli Güvenlik Kurulu’nun dokuz saatlik bir toplantı sonrası açıkladığı kararların çıkardığı gürültü öyle görünüyor ki daha uzun süre Türkiye gündemini işgal edecek.
Saçın yüzüne değse, tenini kıskanırım
Sizi bilmiyorum, ama Ankara’daki iktidar mücadelesinden bir hayli sıkıldığımı fark ettim. Dün de Radikal’in yazı işlerindeki ‘picture desk’te Ankara’da çekilmiş Erbakan -Ecevit ve Erbakan-Baykal fotoğraflarını görünce vizyondan kalkmış bir filmi...
Hüseyin Kocadağ'ı biz de unutmadık
Antalya’da cumartesi gecesi oynanan maça, Fenerbahçeli futbolcular ellerinde “Hüseyin Kocadağ’ı unutmadık” yazılı bir pankartla çıkmışlar.
Demokrasiden vazgeçemeyiz
Sincan’daki olaylı toplantı ile başlayan tehlikeli tırmanış karşısında toplumca iyi bir sınav vermedik. Bir kısmımız sanki hiçbir şey olmamış gibi davranmayı tercih ederken, bir kısmımız da bu tırmanışı daha ileri...
Refah'tan vazgeçemeyiz
Önce hep birlikte şunu içimize iyice sindirmeliyiz: Refah Partisi, Türk demokrasisinin vazgeçilmez unsuru siyasal partilerden bir tanesidir.
Erken seçim kararının hemen ertesinde 27 Ekim 1995 tarihinde Posta Gazetesi’nde şunları yazdım: “Rüzgâra karşı geliyor olsam da söylemeden edemeyeceğim. Erken seçimin, Türk siyasetinde kendisinden beklenen rahatlamayı gerçekleştirebileceğine inanmıyorum'”.
Bülentçiler öne, Denizciler arkaya!
Amerika’da otobüs şoförlüğü yapan Temel, zencilerle beyazların yer kavgası yapmasından fena halde sıkılmış. “Nedir bu renk ayrımcılığı” diye yolculara çıkışmış. “Aslında hepiniz aynısınız. Aranızda bir fark yok. Varsayın ki hepiniz...
Demokrasi bizimdir, biz sahip çıkarız!
Refah Partisi’nin iktidara gelişiyle birlikte tırmandırılan “darbe” söylentilerine karşı sivil siyaseti temsil edenlerin olayı ne kadar hafife aldıklarını görmek için iki günlük gazetelere şöyle bir göz atmak yeterli.